Okoliczne miejscowości

[obserwator]

Trzeba wyjaśnić, że kuźnica o której pisze RR to kuźnia lemieszy. Nadal w Krępsku istnieją jej stare zabudowania. Przez przypadek mam zdjęcia zespołu folwarcznego z 2007 roku.

W Krępsku istnieje do dziś dzwon na którym można między innymi przeczytać nazwę Kramske.

Dom z kartki prezentowanej powyżej przez RR "secesyjna winieta" nadal istnieje w centrum Krępska. Fotka jest chyba z 2007 roku:

Dość niespodziewanie dość dużo znalazłem w internecie o historii tej okolicy i historii rodziny Preibisch:
W Krępsku nie było typowego zespołu folwarcznego nastawionego na produkcję rolną; folwark był tu „dodatkiem” do zespołu przemysłowego. Zespół dworsko-parkowo-folwarczny z kuźnią lemieszy, zachowany w formie reliktowej, należał do Preibischów. Jak wynika z drzewa genealogicznego rodzina ta zamieszkiwała w Krępsku już w wieku XVIII. Nie wiadomo jaki w tym czasie miała status, istnieje duże prawdopodobieństwo, że Preibischowie byli początkowo właścicielami młyna w Krępsku.
Żyjący w latach 1780-1843 Johann Preibisch był właścicielem majątku młynarskiego, jego syn Julius zbudował w roku 1864 kuźnię lemieszy. Nie wiadomo, czy kuźnia powstała na nowym miejscu, czy też obok istniejącego już folwarku. Istniejące fundamenty dworku budowane z kamienia na zaprawie glinianej wskazują, że w tym miejscu stał przed nim dom młynarza (przed 1778r.).
Zapewne po utworzeniu kuźni jednolity wcześniej majątek Preibischów podzielony został na dwa odrębne majątki zarządzane przez dwie gałęzie rodziny – jedną majętność stanowił zespół młyński, drugą kuźnia lemieszy z folwarkiem. W obu posiadłościach znajdowały się budynki mieszkalne o cechach rezydencji – dworu lub rządówki – nie zachowane do dzisiaj. Dwór w zespole przy lemieszarni został zdewastowany i następnie zniszczony w latach 60–tych, obecnie jego fundamenty i piwnice zostały odkopane, nieznany jest wygląd tego dworu gdyż nie zachowały się żadne jego zdjęcia ani projekty.
W okresie międzywojennym właścicielem zespołu dworsko-parkowo-folwarcznego i lemieszarni był Kurt Julius Preibisch urodzony w roku 1891 zmarły w roku 1975; należący do niego majątek obejmował 800 mórg z pięcioma kuźniami, fabryką młotów, lemieszarnią i niewielkim folwarkiem.
Kurt Preibisch mieszkał na stałe w Berlinie (był adwokatem i wysokim urzędnikiem ministerstwa sprawiedliwości Rzeszy ), a fabryką i folwarkiem zarządzał administrator. Po II wojnie obie majętności Preibischów w Krępsku zostały przejęte przez Skarb Państwa. Zespół folwarczny z lemieszarnią został włączony do PGR Chude, a następnie kolejno do Kombinatu PGR Różewo i Kombinatu PGR Jastrowie. Od 1989 roku zespół należy do Spółki z o.o. „Agricola”; a obecnie tereny dawnego zespołu przystosowywane są do celów rekreacyjno-edukacyjnych.

[MiReK]

Obecny wygląd śluzy w Byszkach.

[kolarzysta]

Czy można swobodnie przechodzić po jazie na drugą stronę rzeki, nikt nie pogoni? :rolleyes:

[JAVA]

Witam!

Mój ojciec opowiadał mi o tym, że Kotuń posiadał bardzo dobrą poniemiecką sieć melioracyjną. Składały się na nią również wkopane w ziemię rury służące do odprowadzenia wód z kotuńskiego wzniesienia, które jest gliniaste a przez to trudno wsiąkliwe dla wody. Niektóre z tych rur ulegały uszkodzeniu (swoje zrobił ciężki sprzęt rozliczy z czasów PGR’u) i woda wybijała w dziwnych miejscach – nawet w centrum wsi. W sumie sam pamiętam jak w dzieciństwie pijało się wodę z przeróżnych źródełek

Niedawno zaś w trakcie jednego z weekendowych spacerów z psami po kotuńskim wzniesieniu odkryłem coś takiego jak na załączonej fotografii.

Zdziwienie moje spotęgował fakt, że rura wystawała z ziemi niemal na szczycie wzniesienia (nie u jego podstawy). Woda zaś spływała w dół z 200 metrowym wąwozem (szerokość od brzegu do brzegu ok. 20 metrów) o bardzo regularnych kształtach, który na pewno nie jest tworem naturalnym. Ewidentnie jak samą rurę stworzyła go ludzka ręka co przez wiele lat umykało mojej uwadze, gdyż wąwóz jest - sorry był, bo go ktoś systematycznie karczuje; gęsto porośnięty krzewami i drzewami. W sumie takich „pasów zieleni” na całej długości kotuńskiego wzgórza jest kilka i przynajmniej jeszcze w jednym z nich płynie woda.

Domniemywam, że rura odprowadza wody podskórne ze szczytu góry lub jest połączona z jakimś źródłem wody w Skrobku naprzeciwko którego wprost się znajduje. W sumie w Skrobku były dwa stawy i być może rura „robi za kurek przelewowy” dla jednego z nich?

Tak czy inaczej ojciec ma racje mówiąc, że za Niemca wszystko było pod kontrolą Ja po zaskakującym odkryciu też nabrałem jeszcze większego szacunku dla ich przedsiębiorczości.

Poz.

[JAVA]

Witam!

Mówiłem, że tego jest więcej

Tym razem kumulacja - dwie rury za jednym razem w równie ustronnym miejscu.

Poz.

[pm7474]

Witam!
Mam pytanie o wieś Brodna a szczególnie i dwa cmentarze leżące na dwóch krańcach tej wsi. Jak rozumiem jeden był ewangelicki a drugi?

[ziolek]

Ktoś może wie czemu mają służyć pracę ziemne niepodal Kotuńskiej Strugi na polu pomiędzy ul. Pilską w Kotuniu, a P.O.D. Piła Kalinka?

[ziolek]

Owe prace służą budowie stawów rybnych.

[ziolek]

W ostatnim numerze Polityki jest dość obszerny i ciekawy opis bogatego życia osoby Bogdana Hutten-Czapskiego, pochodzącego i zamieszkałego w okolicach Gołańczy.

Dla zachęty opis tej osoby zamieszczony na Wikipedii: http://pl.wikipedia.org/wiki/Bogdan_Hutten-Czapski

[Kojocik]

Hejka, mam pytanie... czy wie ktoś jak nazywał się kiedyś Kotuń, miejscowość w której mieszkałem.

[pavvlo]

Dzisiejszy Kotuń, kiedyś nosił nazwę Kattun.

[ziolek]

Zwiedzając Muzeum Pomorza Środkowego w Słupsku natrafiłem na eksponat pochodzący z okolic Piły, a mianowicie na drewnianą, średniowieczną rzeźbę z kościoła w Mielęcinie.

Oto krótki opis tego kościoła zawarty w Wikipedii:

Kościół istniał już w wieku XIV. Budynek kościelny został wzniesiony w latach 1755-1956 przez Franciszkę Skoroszewską, przetrwał do ostatnich lat. Spłonął doszczętnie na wiosnę 1949 roku. Był to drewniany budynek zbudowany na rzucie prostokąta z wyodrębnionym węższym prezbiterium zamkniętym wielobocznie. Posiadał wieżę przykrytą barokową kopułką. Kościół w Mielęcinie był najcenniejszym zabytkiem drewnianego budownictwa sakralnego na terenie powiatu wałeckiego.

W tym samym muzeum można było zobaczyć eksponaty pochodzące ze Wschowy. Stąd moje pytanie do osób zorientowanych w muzealnictwie. Czy częstą praktyką jest wystawianie eksponatów w tak odległych muzeach? Czy też deficyt muzeów po wojnie sprawił, że eksponaty trafiały w tak odległe muzea?

[adam]

Mój ojciec opowiadał mi o tym, że Kotuń posiadał bardzo dobrą poniemiecką sieć melioracyjną. Składały się na nią również wkopane w ziemię rury służące do odprowadzenia wód z kotuńskiego wzniesienia, które jest gliniaste a przez to trudno wsiąkliwe dla wody.

Miał rację, Niemcy wydali bardzo dużo pieniędzy i włożyli sporo wysiłku na przeprowadzenie melioracji w powiecie wałeckim. W prawie każdej wiosce znajdowało się stowarzyszenie melioracji i drenaży m.in Arnsmühl-Kegelsmühl Dränverband. Po przeprowadzeniu melioracji i założeniu drenaży majątki Skrobek I i Skrobek II sprzedano i osiedlono nowych mieszkańców. Długość rowów melioracyjnych i drenaży na terenie tych majątków wynosiła ok. 2,5 km i obejmowała około 450 ha terenu.

[Trzaskalski]

Poszukam na mapach. Orientujesz się może z którego roku to zdjęcie?

To zdjęcie jest sprzed 1933 r., bo poniżej ten budynek z określoną datą 1933 r. Po za tym Karl Krause opisał jak uciekli 30go stycznia '45.

[ziolek]

W ostatnim numerze Polityki ukazał się opis świątyń w Skrzatuszu i Krajence. Taki mały akcent dotyczący historii naszego regionu.