Dawna Piła

Produkcję szamotu Didier oparł na miejscowym surowcu, tj. na odkrytych przez siebie w 1849 roku na wzniesieniu Gór Bukowych pokładach żwiru i piasku kwarcowego. Cegła szamotowa w tym czasie była podstawowym materiałem przy budowie licznie wtedy powstających w Niemczech gazowniach. Didier był producentem pierwszych ogniotrwałych retort szamotowych, które dostarczał do gazowni szczecińskiej na Pomorzanach (Stettiner Gaswerke). Znajomość z dyrektorem szczecińskiej gazowni Wilhelmem Kornhardtem i wspólne poszukiwania przy produkcji materiałów ogniotrwałych zaowocowały na przełomie 1864/1865 pomysłem na utworzenie nowej fabryki materiałów ogniotrwałych pod nazwą Chamottefabrik F. Didier.

W dzielnicy Flatow, na stacji kolejowej Buchholz, niedaleko granicy z Polską, znajdują się rozbudowane obiekty fabryki pieców kaflowych i glazury, warsztatów ceramicznych Grunau, które powstały jako spółka akcyjna w 1896 roku. Ponieważ materiały do ceramiki nie zawsze występują w przyrodzie tak czysto, jak wymaga tego ich zastosowanie ceramiczne, ich ciągłe testowanie jest warunkiem powodzenia produkcji. Aby osiągnąć ten cel, potrzebna jest przede wszystkim dokładność i lata sumiennej praktyki oraz duże doświadczenie, a także dobrze wyszkolona kadra i najlepsze zaplecze fabryczne.
Powyższa fabryka została zbudowana w 1896 roku i posiadała 7 pieców oraz instalację parową. Potężne złoże gliny o powierzchni 60 akrów i głębokości około 12 m będzie przez wiele dziesięcioleci zawierać doskonały materiał, szczególnie odpowiedni do produkcji wysokiej jakości pieców kaflowych, ale także naczyń, rur glinianych itp. w stylu Bunzlau. Laboratorium państwowe w Cöthen stwierdziło, że właściwości chemiczne i fizyczne glinek Grunau są „dobre” i wykazały zawartość krzemionki na poziomie około 74% oraz prawidłowy stosunek zawartości tlenku żelaza, piasku i dwutlenku węgla wymagany do lepszej produkcji pieca. Moc wiążąca jest na poziomie: „Bardzo dobrze wiążąca”. Badania plastyczności iłów Grunau wykazały, że łatwo rozpuszczają się one w wodzie. Oznacza to również, że ich plastyczność jest zdecydowanie wystarczająca do uzyskania dobrych produktów o ostrych krawędziach przy użyciu pras do wytłaczania. Chronione przed przeciągami gliny schną bez pękania. Nie ma w nim szkodliwych składników, takich jak szkło marmurowe, siarka, żwir i wapno gazowane w kawałkach lub ziarnach. Wytrzymałość mechaniczna jest wystarczająca i dlatego niezwykle zadowalająca. Po wypaleniu wzrasta ona o około 1,2 kg/m2 i odłamki ulegają ścisłemu spaleniu. W wyższych temperaturach gliny wykazują ślady spiekania. Przepuszczalność wody wynosi 4,22%. Gliny Grunau doskonale nadają się także do produkcji glazurowanej i nieszkliwionej terakoty oraz ceramiki artystycznej

Trzypiętrowa, masywna fabryka spłonęła doszczętnie w 1913 roku, ale natychmiast została odbudowana, aby zachować ten cenny przemysł w dzielnicy Flatow. Po wojnie dawny właściciel fabryki Emil Conradt, znany w branży ceramicznej od 1895 roku, swoją fachową wiedzą i dużą pracowitością wraz z grupą starych wykwalifikowanych pracowników wybudował nowe budynki oraz wyposażył wnętrza zgodne z nowoczesnymi osiągnięciami technicznymi. Udoskonalane i ostatecznie z biegiem lat powiększone do tego stopnia, że dzieło to uważane jest obecnie za jedno z najważniejszych tego typu w Niemczech. Na wystawie w Schneidemühl w 1925 roku firma otrzymała złoty medal.
Fabryka posiada obecnie piec do topienia glazury o tygodniowej wydajności 300 kwintalów glazury metalowej z muflami popiołu oraz 11 dużych pieców ze spalaniem pośrednim, opalanych rok po roku, 14 silników elektrycznych napędzających 4 maszyny do szlamu, 4 maszyny do przecinania gliny, 1 walcownia, 2 duże młyny do granitu i żelaza, 5 młynów kulowych, 7 młynów do mas, 3 duże szlifierki, 10 nowoczesnych kaflarek z szczypcami aluminiowymi, prasami filtracyjnymi itp., a także 5 masywnych budynków mieszkalnych i 1 budynek urzędników dom oraz 3 duże magazyny o powierzchni ok. 1500 m2. Powierzchnia fabryki wynosi około 6 akrów.

Firma jest także współwłaścicielem Weiche Wedelshof i posiada własne lasy zaopatrujące destylarnię.
Produkty z pieca kaflowego Grunau, które są dwukrotnie wypalane, szlifowane i opatrzone pieczątką firmową, aby zapobiec pomyłkom, są dobrze znane na Wschodzie. Oprócz pieców osadniczych, przy pomocy własnej produkcji szkliwa produkujemy wszelkiego rodzaju szkliwa cynowe, a także piece szamotowe typu Meißner w każdym kolorze według projektów własnych, artystycznych i powierzonych. Ten ostatni rodzaj produkcji w ciągu ostatnich dwóch lat nabrał znacznych rozmiarów, tak że wszyscy wykwalifikowani pracownicy w Grunau mogą być prawie w całości zatrudnieni przy produkcji pieców w stylu Meißnera, co świadczy o tym, że te piekarniki wyszły na pierwszy plan i to dobrze o nich świadczy. Piece osadnicze, które zostały oddane do użytku zamawiane przez Prezydenta Powiatu (rezydencja powiatowa) ze szczególnym uwzględnieniem warunków panujących w prowincji Grenzmark Posen-Prusy Zachodnie (piece standardowe) są w zadowalającym stopniu produkowane z gliny szamotowej w Grunau, podobnie jak piece gliniane osadowe. Te ostatnie produkowane są w znacznych ilościach z naturalnych glinek, takich jak te występujące w Grunau. Dla właściciela ważne jest, aby tego typu piece nie były poddawane obróbce z dodatkiem kredy, co zmniejszyłoby ich ognioodporność, ale aby tego typu piece były ognioodporne i wysokiej jakości pod względem technologii grzewczej, a zatem były dobrym źródłem ciepła . Wszelkiego rodzaju wyroby ceramiczne, takie jak stojaki na lampy, popielniczki, figurki itp., są również produkowane z najwyższą artystyczną perfekcją, podobnie jak ceramika architektoniczna i sztuka pomnikowa w ceramice.

Nie ma chyba innej branży, w której niezbędna dla współczesnego myślenia praca jest wykonywana tak rygorystycznie jak w ceramice.
Głównym obszarem sprzedaży jest najbliższa ojczyzna, Pomorze, Prusy Wschodnie, Wolne Państwo Gdańsk, Memelland, Litwa i Polska, a także Galicja, Zagłębie Ruhry i Berlin. Zdecydowanie zbyt mało uwagi poświęca się lokalnemu przemysłowi. Zatem Grenzmärker kupuje Grenzmarkovens! Przykładowa książka o nowoczesnych piekarnikach użytkowych i luksusowych, zaprojektowana przez pierwszych artystów, opublikowana w kwietniu 1927 roku, nadaje ton branży. Piece te nazywane są w skrócie piecami Grunau. Oddział fabryki białych pieców znajduje się w Velten pod Berlinem.

Niemiecki zarząd przejął zakład z zapasem surowców i wykwalifikowanym personelem technicznym, składającym się głównie z Polaków. Dotychczasowa produkcja była kontynuowana w zakresie zastawy stołowej, z nastawieniem głównie na porcelanę gastronomiczną i dla potrzeb armii, oraz porcelany technicznej i elektrotechnicznej.

Korzenie radomskiej fabryki płytek ceramicznych sięgają 22 października 1896 r., kiedy to z siedzibą w belgijskim Liege powołana została firma pod nazwą „Towarzystwo Akcyjne Płytek Ceramicznych w Warszawie” (od 22 sierpnia 1912 r. spółka zmieniła nazwę na „Towarzystwo Akcyjne Płytek Ceramicznych MARYWIL”).

...Villeroy & Boch przejmuje i modernizuje fabrykę wyrobów ceramicznych w Merzig, gdzie wprowadza na rynek kolejną nową gamę produktów – artystyczne wyroby z terakoty. Kierownictwo pracowni terakoty przejmuje profesor Alexander Schmidt z Turyngii. Jednocześnie technicy z powodzeniem ulepszają materiał, tak aby jego wytrzymałość i odporność na warunki atmosferyczne przewyższały właściwości innych materiałów budowlanych, nawet kamienia naturalnego. Ta ozdoba budowlana znana jako terakota jest sprzedawana na całym świecie i wykorzystywana przede wszystkim w prestiżowych obiektach, takich jak rezydencje, katedry, banki i zamki..

Kupiec tekstylny Paul Eismann i mistrz kowalstwa Arno Stockmann założyli w 1898 roku swoje przedsiębiorstwo, które od 1924 roku nosiło nazwę Eismann & Stockmann Colditzer Schamotte- und Dachsteinfabriken GmbH.

Do 1945 roku fabryka produkowała cegły szamotowe do przemysłowych instalacji spalania, materiały budowlane do pieców pokojowych, pieców przenośnych i piekarników, a do 1941 roku dachówkę. Była to wiodąca niemiecka specjalistyczna fabryka szamotu ceramicznego.