Dawna Piła

W ramach dalszych poszukiwań jednostek, które na samym początku oblężenia ostrzeliwały teren Schneidemühl z wyrzutni rakiet (słynnych Katiusz), udało mi się odszukać jedną z nich. Jest to 316 Gwardyjski Pułk Moździerzy [316 гв. минп] [316-й гвардейский миномётный полк]. Wchodził w skład 2 Gwardyjskiej Armii Pancernej i podlegał 12 Gwardyjskiemu Korpusowi Pancernemu.


Боевые донесения, оперсводки. № документа: 33, Дата создания документа: 06.02.1945 г. Архив: ЦАМО, Фонд: 13233, Опись: 0186915с, Дело: 0011, Лист начала документа в деле: 57 Авторы документа: 316 гв. минп, гв. майор Пшеничный Описывает боевую операцию: нет данных
Źródło: https://pamyat-naroda.ru/documents/view/?id=455085918

26.01.45r. o godzinie 10:00 siły wyruszyły w celu zajęcia pozycji 7km na wschód od Przedmieścia Bydgoskiego (Źródło)
- godzina 14:00 - salwa w kierunku Przedmieścia Bydgoskiego w celu niszczenia dział przeciwpancernych i żywej siły przeciwnika
- godzina 14:15 - salwa w kierunku centrum miasta
Tego dnia wystrzelono 409 rakiet w tym: ТС-13 202sztuki; ТС-53 207 sztuk.

27.01.45r. (Źródło1; Źródło2)
- godzina 12:05 - trzeci dywizjon wystrzelił salwę w rejon obecności baterii dział przeciwpancernych przeciwnika (południowy wschód twierdzy) - wystrzelono 128 sztuk rakiet ТС-13
- godzina 12:15 - pierwszy dywizjon wystrzelił salwę w kierunku baterii artylerii przeciwnika (3km na północ od Motylewa) - wystrzelono 126 sztuk rakiet ТС-13
- godzina 18:30 - trzeci dywizjon wystrzelił salwę w kierunku południowych umocnień twierdzy - wystrzelono 127 rakiet ТС-13-НОД
Tego dnia wystrzelono 381 rakiet w tym: ТС-13 254 sztuki; ТС-13-НОД 127 sztuk.

28.01.45r. pułk przeprawił się przez Gwdę i ruszył w dalsza drogę z 12 Gwardyjskim Korpusem Pancernym.


Co ciekawe, zauważyć można pewne rozbieżności między danymi przedstawionymi przez sztab z dnia 26.01 a tymi przedstawionymi przez poszczególne dywizjony. Różnice są szczególnie zauważalne w kategorii typów rakiet. Poniżej spis wystrzelonych rakiet według danych poszczególnych dywizjonów:

- 26.01 14:00 - 2. dywizjon wystrzelił 91 rakiet: ТС-13-НОД 32 sztuki; ТС-53- УК 59 sztuk
Źródło: https://pamyat-naroda.ru/documents/view/?id=455050014
- 26.01 14:10 - 3. dywizjon wystrzelił 118 rakiet: ТС-13-НОД 64 sztuki; ТС-53- УК 54 sztuki
Źródło: https://pamyat-naroda.ru/documents/view/?id=455052334
- 26.01 14:15 - 2. dywizjon wystrzelił 76 rakiet ТС-13-НОД
Źródło: https://pamyat-naroda.ru/documents/view/?id=455050014
- 26.01 14:20 - 1. dywizjon wystrzelił 126 rakiet: ТС-13 62 sztuki; ТС-53- УК 64sztuki
Źródło: https://pamyat-naroda.ru/documents/view/?id=455046654
Łącznie 411 rakiet różnych typów

Jeśli chodzi o sprzęt jakim dysponował pułk pod Schneidemühl (według danych dywizjonów):

Przeglądając rosyjskojęzyczną literaturę natrafiłem na pozycję pt. "Породненные броней" autorstwa Литвяк М. М. - szefa departamentu politycznego 2. Gwardyjskiej Armii Pancernej. W rozdziale 5 na stronie 175 pada: "Nie mogę nie wspomnieć o jednym wyczynie popełnionym przy podejściu do miasta Schneidemühl. 387. Pułk Artylerii Samobieżnej, który wchodził w skład wysuniętych oddziałów korpusu, walczył z najlepszymi siłami wroga. Wszystko zależało od szybkości, umiejętności oraz wyszkolenia bojowego załóg. I Gwardia nie zawiodła się. Wyrządzili wrogowi ogromne szkody w sile żywej i sprzęcie. Wróg nie mógł znieść szybkiego ciosu, wzdrygnął się i wycofał." Mowa tutaj o 387 гвардейский самоходно-артиллерийский полк (387 гв. сап), który wchodził w skład 12 Gwardyjskiego Korpusu Pancernego.
Książka dostępna pod linkiem: http://militera.lib.ru/memo/russian/lit ... index.html

Raporty tego pułku zaczynają się dnia 26.01, gdy pułk przebywał w okolicach linii kolejowej Schneidemühl - Flatow (Piła - Złotów). Tego dnia otrzymał rozkaz przeprawienia się wraz z 66 Gwardyjską Brygadą Pancerną przez Gwdę w reojonie Borkendorf (Dobrzyca). Następnie miał uderzyć w rejon Springberg (Zawada) - Kaltefen (prawdopodobnie folwark Kalthöfen) - Neufier (Gładyszewo), gdzie mieli się umocnić. W dokumencie znajduje się niemała ciekawostka - pułk tego dnia dysponował 5 sztukami SU-76 oraz 7 niszczycielami czołgów M10! Te amerykańskiego pochodzenia pojazdy Rosjanie oznaczali w raportach jako СУ М-10. Według danych wikipedii ZSRR w ramach programu Lend-Lease otrzymało jedynie 52 egzemplarze, które rozdzielono na dwa pułki. Obecność tego pułku w okolicach Schneidemühl potwierdzają także wzmianki o nim w raportach 66 Gwardyjskiej Brygady Pancernej z końca stycznia.

Kolejny raport z dnia 29.01 przywołuje wydarzenia z poprzednich dni. Z ciekawostek - 27.01 podczas przeprawy przez rzekę Gwdę w rejonie Dobrzycy zatonął jeden pojazd СУ М-10.

Боевые донесения, оперсводки. № документа: 11, Дата создания документа: 29.01.1945 г. Архив: ЦАМО, Фонд: 4325, Опись: 0191021с, Дело: 0002, Лист начала документа в деле: 25 Авторы документа: 387 гв. сап, гв. подполковник Бударин, гв. майор Белоцерковский Описывает боевую операцию: нет данных
Źródło: https://pamyat-naroda.ru/documents/view/?id=455045900

28.01 pułk razem z czołgami 66 Gwardyjskiej Brygady Pancernej zajął pozycje obronne w Gr. Wittenberg (Szydłowo). W kolejnych dniach pułk toczył walki w rejonie Lebehnke (Stara Łubianka) oraz Deutsch Krone (Wałcz).

Obecność tych wyjątkowo rzadkich pojazdów w okolicy bez wątpienia zasługuje na uwagę. Na zdjęciu żołnierz Armii Czerwonej pozuje na tle wspomnianej maszyny.

Źródło: https://warspot.ru/8112-su-76-amerikans ... oizvodstva

Z ogromną ciekawością czytam te posty i marzy mi się chwila, że ktoś podejmie się dzieła opracowania publikacji opisującej walki o Piłę i okolice w lutym 1945 r. Brawo dla autora tej informacji!!!

Cieszę się niezmiernie, że są osoby czytające z zaciekawieniem publikowane informacje. W końcu wiedza nieprzekazana jest wiedzą straconą Dzisiaj dla równowagi trochę odpoczynku od rosyjskojęzycznych źródeł. Poniżej dalszy ciąg listy jednostek niemieckich opracowanej na podstawie listy zaginionych (Vermisstenbildlisten):

- [AL 246] - Pz. Haubitz. Ers. Abt. 201 Gross-Born (45 zaginionych)
- [CJ 203] - Gren. Ers. u. Ausb. Btl. 588 Hannover, Schneidemühl (9 zaginionych)
- [FZ 313] - Pi. Ers. u. Ausb. Btl. u. Bau Btl. Schneidemühl u. Bau Kp. Kattun (7 zaginionych)
- [CJ 339] - Rgt. "v. Bonin" (7 zaginionych)

- [FC 73] - Kampfgruppen in Schneidemühl: A B u. A B C (4 zaginionych)
- [FC 74] - Kampfgruppen in Schneidemühl: Doberitz, Homner (4 zaginionych)
- [FC 74] - Kampfgruppen in Schneidemühl: Klise, Klix (4 zaginionych)
- [FC 74] - Kampfgruppen in Schneidemühl: Schmielau, Schmilenz, Schulze (4 zaginionych)
- [FC 75] - Kampfgruppen in Schneidemühl: Stellmacher, Trute, Walter (3 zaginionych)
- [FC 75] - Kampfgruppen in Schneidemühl: Weidner, Wendel (4 zaginionych)

- [GD 401] - Wehrmachststreife Schneidemühl (3 zaginionych)
- [SO 272] - OT Einsatz Schneidemühl (2 zaginionych)
- [GH 397] - Zoll Grenzschutz Schneidemühl (1 zaginiony)
- [FZ 314] - Fstgs. Bau Kp. Schneidemühl (1 zaginiony)


I jako bonus ciekawostka odnaleziona w "Das Ostpreußenblatt" z 27 lutego 1965 roku (Źródło: http://archiv.preussische-allgemeine.de ... _27_09.pdf ). Na stronie 6 znaleźć można interesujący artykuł zatytułowany "Die letze Kunde von Professor Karl Plenzat" poruszający temat ciekawej osoby powiązanej ze Schneidemühl (myślę, że osoba Karla Plenzata zasługuje na oddzielny post). Ale skupmy się na tematyce związanej z tytułem wątku - w artykule znajduje się fragment listu/dziennika z dnia 10.02.45r. napisanego przez pana Karla podczas oblężenia miasta. Pada tam zdanie "[...] Die Panzer-Haubitz-Batterie in unserer Straße hat sich weiter ins Stadtinnere zurückgezogen. [...]" - co stanowi kolejny dowód potwierdzający przypuszczenia, że w bezpośrednich walkach o miasto uczestniczyły niemieckie działa samobieżne! Analizując dalej list można się dowiedzieć, że dom pana Karla dnia 10 lutego ciągle stał, jedynie z powybijanymi szybami w oknach. Drążąc dalej - według książki adresowej z 1938 roku zamieszkiwał on przy ulicy Bismarckstraße 6, więc możliwe, że właśnie z okien tego domu pan Plenzat obserwował wycofującą się baterię dział samobieżnych. Może ktoś wie czy budynek ten przetrwał oblężenie i stoi do dzisiaj?

Proszę pomyśleć o napisaniu publikacji :) w niektórych sprawach mogę pomóc. Z poprzedniej książki mamy dokumenty jednostek naziemnych niemieckich jak i z cywilnych władz z ewakuacji miasta, są dokumenty niemieckich, polskich i radzieckich jednostek lotniczych, są listy strat z jednej i drugiej strony, są wspomnienia, są dostępne już dokumenty jednostek radzieckich (co można już wyżej stwierdzić naocznie), wreszcie można wykonać mapę wszystkich pozycji obronnych korzystając z strony zawierającej laserowe skanowanie terenu. Zachowały się pięknie pilskie bunkry. Ponadto jest troszkę fotografii (z ziemi i powietrza - te ostatnie pozwalają ustalić zniszczenia). Tak więc potrzeba tylko kogoś kto to zbierze i opisze :) Pozdrawiam Ks. Robert Kulczyński SDB

Sam z chęcią wsparłbym (w miarę ograniczonych możliwości) ideę powstania takiej publikacji. Osobiście zdaję sobie sprawę, że napisanie pozycji o tej tematyce, która spełni niemałe oczekiwania wymagających czytelników nie jest łatwa i zdecydowanie przerasta moje umiejętności i możliwości. Ponadto kto potraktowałby poważnie publikację, za którą stoi młody student kierunku technicznego? Szczerze liczę, że ktoś z odpowiednim zapleczem podejmie się w niedalekiej przyszłości dzieła opracowania takiej publikacji. Ujęcie całej wiedzy na temat lokalnych wydarzeń ze stycznia/lutego '45 roku byłoby czymś niesamowicie wartościowym.
Co do wykorzystania materiałów LIDAR w celu stworzenia mapy umocnień to muszę przyznać, że jest to świetny pomysł. Osobiście w ramach studiów miałem okazję wykorzystać promil potencjału tej technologii i na nieprzypadkowo wybranym fragmencie (ok. 9 kilometrów kwadratowych pilskich lasów) udało mi się zidentyfikować ponad 2km przeszkód ppanc, 13km ciągłych umocnień ziemnych oraz niemałą liczbę stanowisk różnego rodzaju (a to tylko część całości umocnień!). Potencjał tej technologii w połączeniu z rekonesansem w terenie jest niesamowity. Sprawę ułatwia szeroki wybór oprogramowania umożliwiającego opracowanie chmury punktów.
Jeśli ktoś zdecyduje się na niełatwe wyzwanie sporządzenia takiej publikacji może liczyć na moje wsparcie - posiadam też w kolekcji trochę ciekawych materiałów z NARA. Pozdrawiam!

Ha, ha, a w czym to przeszkadza, że student :) Pierwszą książkę o pilskim lotnictwie pisałem wówczas ze studentem :) Tak to jest, że dzisiaj student, jutro doktorant :) Proszę pomyśleć o napisaniu tej publikacji :)

Natrafiłem na ciekawą notatkę, która nieco przybliża realia ciężkich walk o miasto. Fragmenty dotyczące Piły pozwoliłem sobie amatorsko przetłumaczyć:

"Notatka dowódcy oddziału szturmowego i grupy szturmowej na temat prowadzenia ofensywy w dużym mieście" (27 kwietnia 1945)

[...] Podczas szturmu na duży dwupiętrowy budynek w Schneidemühl, w rejonie dworca kolejowego, silny ogień z karabinów, karabinów maszynowych i rusznic przeciwpancernych został skupiony na oknach, otworach strzelniczych w ścianach i na dachu budynku. W tym samym czasie wielkokalibrowe karabiny maszynowe (DSzK) i współosiowe przeciwlotnicze karabiny maszynowe „Maxim”, zainstalowane na strychach i dachach zajmowanych przez nas budynków, prowadziły intensywny ostrzał ulic i sąsiednich budynków, uniemożliwiając aktywność wrogich snajperów i strzelców karabinów maszynowych. Dzięki takiemu wsparciu ogniowemu żołnierze podgrupy szturmowej wdarli się w wyrwy w budynku prawie bez strat. [...]

[...] Podczas bitwy o Poznań żołnierze grup szturmowych wpadali do budynków, próbując przemieszczać się tylko po jednym piętrze, unikając przy tym przeciągającej się walki na wyższych kondygnacjach. Poruszając się po danym piętrze, strzelali z karabinów maszynowych do każdego pokoju przez cienkie ścianki działowe i zamknięte drzwi, następnie drzwi wyłamywano i do pokoju wrzucano granaty. Każdy kolejny pokój został zaatakowany w taki sam sposób. Podczas oczyszczania każdego piętra na klatkach schodowych pozostawało 1-2 strzelców karabinów maszynowych, którzy pilnowali, aby żołnierze wroga z wyższych pięter nie zeszli na dół. W bitwach o Schneidemühl saperzy wysadzili jeden lub dwa piętra schodów w tym samym celu. Równolegle z oczyszczaniem parteru, wyjścia z piwnicy obrzucane były granatami, a także blokowane przez strzelców karabinów maszynowych. [...]

[...] Podczas ataku na dwupiętrowy budynek na południowo-zachodnich obrzeżach Schneidemühl z powodzeniem wykorzystano metodę "wykurzenia" żołnierzy wroga, którzy zajmowali wyższe piętra budynku. Żołnierze grupy szturmowej, którzy znajdowali się na parterze, rozpalili piece, po czym kilku strzelców przedostając się z sąsiednich budynków na dach domu, wypchało kominy poduszkami, szmatami i gruzem. Dym zaczął rozprzestrzeniać się po budynku i zmusił wroga do opuszczenia górnych pięter na klatkę schodową, gdzie zostali unieszkodliwieni przez naszych strzelców karabinów maszynowych. [...]

[...] Załogi dział artyleryjskich wchodzące w skład grup szturmowych zawsze starały się zajmować takie stanowiska strzeleckie, które umożliwiały im prowadzenie ognia bezpośredniego. Atakując budynki mieszkalne w rejonie fabryki "Albatros" w Schneidemühl, należało wciągać 45-mm, a nawet 76-mm działa artylerii pułkowej i instalować je nie tylko na parterze, ale i na pierwszym piętrze. [...]

Źródło: https://bdsa.ru/boevye-doneseniya/boevy ... 1945-goda/

(Ф. 418. О. 74132с. Д. 12. Л. 109-116.)

Doprawdy, z dużym uznaniem czytam materiały opublikowane w wątku, w dodatku świadczące o zorganizowanej pracy z wielojęzycznymi dokumentami, co przekłada się na szacunek dla autorów. Dlatego mam prośbę do założyciela o przemyślenie ewentualnej zmiany tytułu, bo w mojej świadomości nijak nie mogę zaakceptować 'Wyzwolenia Piły'. Z historycznego punktu widzenia takie zdarzenie nie miało i nie mogło mieć miejsca z przyczyn, które nie wymagają dodatkowych wyjaśnień. Owszem, rozumiem intencje osób, dla których data 14.02.1945 mogła emocjonalnie oznaczać wyzwolenie spod pruskiej dominacji, lecz z faktami raczej trudno dyskutować :rolleyes:
Bwerk45, proszę daj się namówić, jeśli nie 'Zdobycie Piły 1945' to może 'Walki o Piłę 1945' lub cokolwiek innego od 'wyzwolenia'. Tej narracji nie da się obronić!

Udało mi się zebrać z różnych źródeł ciekawe zdjęcia wykonane pod tablicą "Oto one, przeklęte Niemcy!". Fotografie wykonano w Ujściu a budynki w tle istnieją do dzisiaj i znajdują się przy ul. Pilskiej (nr 16 i 18). Wprawne oko zauważy drogowskazy wskazujące odległości do Piły i Trzcianki - Шнайдемюль 9km, Шенланке 16km.


Żołnierze 38 гв. пабр (luty '45)


Źródło


Korespondenci wojenni (kwiecień '45)

Witam Forumowiczów.

Pozwoliłem sobie nieco doświetlić i wykontrastować ostatni rozkaz dowódcy twierdzy Schneidemühl Pułkownika (niem. Oberst) Heinrich Remlinger, urodzonego 27.09.1913 w Ulm, zabitego 23.07.1951 w radzieckiej niewoli w miejscowości Brjanka.
Wbrew temu co można było tu "po drodze" przeczytać, Heinrich Remlinger (ur. 1913) służył w Wehrmachcie (a nie w innych jednostkach zbrojnych) i nie został skazany za zbrodnie wojenne.
Zbieżność nazwisk wynika z tego, że jego ojciec, który awansował do rangi generała dywizji (Generalmajor) z imienia też Heinrich Remlinger ale urodzony 19.03.1882 r. został przez Rosjan skazany w pokazowym procesie w Leningradzie m. in. za.... zbrodnie jakich miał się dopuścić - o ironio losu - w Katyniu. Rosjanie w sprawie Katynia potrzebowali wtedy kozłów ofiarnych.

Ale wróćmy do pułkownika Remlinger'a:
Krótko przed objęciem dowództwa twierdzy Schneidemühl, Remlinger był podpułkownikiem.

Od 30.01.45 awansuje na pułkownika i otrzymuje za swe zasługi drugie w kolejności najwyższe, niemieckie odznaczenie wojskowe tamtych czasów: Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego.


Załączony skan rozkazu wydostania się z twierdzy Schneidemühl był już tu na forum zamieszczony, ale jego ówczesna jakość nie pozwalała na doczytanie się treści.
Rozkaz wydostania się ze Schneidemühl jest datowany na 13.02.1945 i jest ostatnim pisemnym rozkazem głównego dowodzącego do całej grupy bojowej (Kampfgruppe) Schneidemühl.
Postanowiłem go w miarę możliwości przełożyć na j. polski:

Grupa bojowa Remlinger Schneidemühl, 13.02.1945
TAJNE

Rozkaz nr 1 dla grupy bojowej
-----------------------------------
zniszczyć przed przystąpieniem do wyłomu

1.) Słabo umocnione stanowiska wroga naprzeciwko naszej głównej linii walki przy rowie przeciwczołgowym po obu stronach Schönfelderstrasse (droga na Skórkę tj. dzisiejsza Aleja Powstańców Wielkopolskich). Należy liczyć się z zasiekami i polami minowymi w głąb. Na odcinku przed Koszycami do Dobrzycy zwiad potwierdził stanowiska wrogiej artylerii i artylerii przeciwlotniczej.
2.) Grupa bojowa Remlinger w dniu 13.02.1944 o godz. 19:30 przerwie pierścień okrążenia wroga zza znajdującego się na głównej linii walk Batalionu Grenadierów Schneidemühl wychodząc ze swych pozycji po obu stronach Schönfelderstrasse i będzie się przedzierać przez Skórkę skręcając w kierunku północnym do własnych linii na północ od Landeck (Lędyczek).

i tu z historycznego punktu widzenia, interesujące jest, jakimi siłami dysponowali obrońcy twierdzy Schneidemühl w dniu przeprowadzenia wyłomu z okrążenia w dniu 13.02.1945.
W rozkazie pułkownika Remlingera, dowódcy twierdzy Schneidemühl, mamy o tym informacje w punkcie 3 i 4 rozkazu:

3) Struktura
Dowodzący: Pułkownik Remlinger
Jednostki:
Batalion Grenadierów Feldherrnhalle - podporządkowany kompanii szturmowej pod dowództwem Eutin
Kompania Artylerii z podporządkowanym oddziałem artylerii Gross Born
Oddział artyleryjski Stettin (Szczecin)
Oddział 201 pojazdów z haubicami
Dowództwo oddziału niszczycieli czołgów z podporządkowaną 111 brygadą szturmową
Oddział niszczycieli czołgów Kolberg (Kołobrzeg)
Kompania pod dowództwem Tegeler'a
Oddział przeciwpancerny
Dowództwo Pionierów z podporządkowanym sztabem i kompanią 642 Oddziału pionierów
zmotoryzowane oddziały 25-go sztabu
Sztab dowództwa wraz z (nieczytelne)
oddział offn. (?)
zmotoryzowane oddziały (dowodzenia twierdzą)
puste ciężarówki do (późniejszego) zabrania piechoty
rozdysponowanie jeszcze niezmotoryzowanych oddziałów na ciężarówki nastąpi w ciągu dnia 13.02.45
przez wydział Id/ Ib (czwartego i drugiego oficera sztabu dowodzenia)

4.) o godzinie 19:00 ustawiają się w gotowości następujące oddziały:
a) Batalion Grenadierów Feldherrnhalle i Kompania Szturmowa Eutin po obu stronach punktu zbrojnego M.P. (prawdopodobnie skrót od Militärpunkt) Albertsruh (Albertsruh=jezioro Płotki), na pieszo, pojazdy patrz podpunkt e)
b) Oddziały pionierów wg. wskazania ich dowódcy po północnozachodniej stronie od M.P. Albertsruh
na pieszo, pojazdy patrz podpunkt e)
c) Oddziały na stanowisku ogniowym. Zwiadowcy prowadzeni po obu stronach Schönefelderstrasse wg. wskazań dowództwa artylerii
d) dowódca oddziałów przeciwpancernych przekazuje 2 oddziały do Batalionu Grenadierów Feldherrnhalle. Pozostałe oddziały tego zgrupowania trzymają się lasu na północ od tartaku po obu stronach Schönefelderstrasse (droga na Skórkę)
e) wszystkie pozostałe jednostki i sztaby grupy bojowej i przestrzeń pustych pojazdów dla grenadierów i pionierów grupują się po obu stronach gospodarstwa Zielona Dolina.

Przygotowania należy rozpocząć dopiero po zmierzchu, w sposób szeroko rozciągnięty i dobrze zakamuflowany. Wszelkie przemieszczanie się pojazdów - nawet pojedynczych, czy osobowych - na ulicach Selgenauerstrasse (obecnie ul. Kossaka) i Schönefelderstrasse (droga na Skórkę tj. dzisiejsza Aleja Powstańców Wielkopolskich) jest od teraz do rozpoczęcia ataku zakazane.
Regiment 3 przygotuje w tym celu 2 blokady uliczne oddalone o 800 metrów w kierunku wschodnim od miejsca początkowego przejścia ulic w las.


Sama akcja została zaplanowana na godzinę 19:30 na odcinku Schönefelder Strasse (po obu stronach drogi z Piły w kierunku na miejscowość Skórka).

Po przełamaniu pierścienia okrążającego, celem niemieckich żołnierzy było dołączyć do jednostek bojowych w miejscowości Landeck (Lędyczek niedaleko Okonka) na północ od Schneidemühl.
Pułkownik Remlinger rozkazuje swoim żołnierzom wyłom z oblężenia i dalszy marsz w kierunku:

6) Schönfeld (Skórka)-Treuenheide (Paruszka)-Sakollnow (Sokolna)-Tarnowke (Tarnówka)-Deutsch-Fier (Piecewo)-Gursen (Górzna)-Hohenfier (Kamień)-Rosenfelde (Różewo)-Peterswalde (Cierznie) z ewentualnymi zmianami (po drodze).
7) Napotkany po drodze opór wroga należy bezwzględnie przełamać.
Silny opór należy ominąć.
8) W przypadku niepowodzenia w utworzeniu przyczółka przy ulicy Schönfelderstrasse (droga na Skórkę tj. dzisiejsza Aleja Powstańców Wielkopolskich) grupa bojowa ma przedostać się przez przyczółek utworzony przez Regiment 3 przy Selgenauerstrasse (obecnie ul. Kossaka).
9) Na istniejące jeszcze ciężarówki należy załadować przednie jednostki grup bojowych dowodzonych przez Bonin'a lub Schwarzmeier'a.
10) Dowodzący jednostką niszczycieli czołgów wspólnie z jednostkami patrolującymi przygotują oznaczenia i komunikację. Znakiem rozpoznawczym grupy bojowej jest strzała z "Bg" (? nie do końca czytelne). Należy dostarczyć wystarczającą ilość szyldów i farby.
11) Jeśli po drodze dojdzie do unieruchomienia pojazdów w takiej ilości, że nie będzie można przeładować ich załogi na pozostałe pojazdy, to należy przebijać się (pieszo) dalej przez las na odcinku rzeki Gwdy docierając do grupy bojowej Bonin.
12) Przekaz wiadomości
a) radiostacją do wszystkich jednostek bojowych grupy
b) wewnątrz grup bojowych: radiotelegrafiści, niszczyciele czołgów, dowództwo artylerii, 111 brygada artylerii szturmowej. Radiostacja do godz. 19:00
13) Główne stanowisko dowodzenia grupy od godz. 19:00 Leśniczówka Zielona Dolina (Grüntal)
Po rozpoczęciu działań przebywam za batalionem Grenadierów Feldherrnhalle

Podpisano: Remlinger, pułkownik i komendant twierdzy Schneidemühl.

z radzieckich protokołów przesłuchania dowódcy twierdzy Schneidemühl po jego pojmaniu czytamy:

„27. stycznia dotarłem do Deutsch-Krone (Wałcz) do sztabu Himmlera, który dowodził grupą armii Wisła. Himmler oświadczył mi, że zostałem powołany na dowódcę twierdzy Schneidemühl i dodał: "Otrzymuje Pan nieograniczone uprawnienia i musi Pan za wszelką cenę utrzymać twierdzę."
Krótko później Rosjanie okrążyli miasto . W kilka dni straciliśmy około 4 tys. zabitych i rannych żołnierzy i oficerów. W mieście panowała panika i chaos. Wielu oficerów doszło do wniosku, że garnizon zostanie kompletnie zniszczony i wypowiadali się za kapitulacją. Połączyłem się radiostacją ze sztabem i przekazałem, że sytuacja jest krytyczna. W odpowiedzi otrzymałem radiogram podpisany przez Himmlera: "Sytuacja jest nam dobrze znana. Trwajcie na stanowiskach. Pomoc jest w drodze".
Nie czekając na pomoc, zdecydowałem się na własne ryzyko na wyłom ze Schneidemühl w kierunku północnym. Trafiliśmy na Rosjan, odnieśliśmy bardzo ciężkie straty i zostaliśmy rozproszeni. Ja i mój sztab dostaliśmy się do niewoli.“

Wojska niemieckie wydostające się z twierdzy Schneidemühl poniosły ogromne straty.
Z ok. 16 tys. żołnierzy do Landeck (Lędyczek koło Okonka) dotarło tylko ok. 1000 żołnierzy.
Większość rozbita i zdziesiątkowana w lasach na północ od Schneidemühl.
Część z pojmanych jeńców wojennych trafiła potem do obozu jenieckiego w Czarnkowie.

Dobra robota Ansgar!

Jestem ponownie po lekturze Stukowskiego. On pisze, że Remlinger był oficerem SS, ale to chyba nie prawda?

https://www.ebay.de/itm/385135225210

Sterbebild Ludwiga Eigingera, żołnierza w stopniu Gefreiter poległego 27 stycznia 1945 r. w "Twierdzy Piła" w wieku 29 lat.

Nekrolog dodatkowo wspomina, że walczył w jednostce Grenadier-Regiment o nieznanym numerze i przed śmiercią służył w wojsku dwa lata oraz został odznaczony Krzyżem Żelaznym II klasy, Odznaką Szturmową Piechoty (Infanterie-Sturmabzeichen) i Odznaką za Rany (Verwundetenabzeichen). Przed służbą wojskową pracował jako pomocnik kolejowy (Reichsbahngehilfe) w Mietzing leżącym obecnie na pograniczu niemiecko-czesko-austriackim.

W bazie volksbund.de znajdują się następujące informacje o nim:

volksbund.de pisze:
Geburtsdatum: 21.09.1915
Geburtsort: Obernagelbach
Todes-/Vermisstendatum: 27.01.1945
Todes-/Vermisstenort: Schneidemühl = Pila
Dienstgrad: Gefreiter

Ludwig Eiginger ruht auf der Kriegsgräberstätte in Poznan-Milostowo (Polen)

Bei den Umbettungsarbeiten in seinem ursprünglichen Grablageort konnte er nicht zweifelsfrei identifiziert werden, so dass er als "unbekannter Soldat" auf dem Friedhof Poznan-Milostowo bestattet worden ist.

Endgrablage: Block 1 - Unter den Unbekannten