Pomniki i miejsca historyczne w Pile

[Krzysztof Ju]

Pomnik ”Inki” powstanie w Pile!

Bohaterska sanitariusza V Wileńskiej Brygady AK zostanie upamiętniona w Pile!

W ramach Pilskich Dni Pamięci Żołnierzy Wyklętych przygotowujemy w tym roku kilkadziesiąt spotkań obejmujących wykłady, zawody sportowe, konkursy dla dzieci oraz publikacje poświęcone naszym bohaterom.

Punktem centralnym tegorocznych uroczystości stanie się poświęcenie kolejnego w Polsce pomnika Danuty Siedzikówny ps. „Inka”, który stanie koło kościoła pw. Świętej Rodziny w Pile animowanego przez salezjanów.

To przy tej świątyni w naszym regionie od sześciu już lat odbywają się centralne uroczystości upamiętniające żołnierzy antykomunistycznego podziemia.

Kościół Świętej Rodziny, to także pierwsze miejsce w Polsce, w którym sanitariuszka 5 Wileńskiej Brygady Armii Krajowej upamiętniona została w formie srebrnego „Serca dla Inki”. Znalazła się w nim ziemia z jej grobu odnalezionego na Cmentarzu Garnizonowym w Gdańsku. Iskra, która wyszła z naszej wspólnoty, rozprzestrzeniła się na inne miejsca w naszym kraju, gdzie „Inkę” upamiętniono w podobny sposób.

Dziś „Serca dla Inki” znajdują się w Czarnem, Łomiankach, Warszawie, przygotowujemy się do kolejnych uroczystości w Jedlni – Letnisku oraz na Wileńszczyźnie. W celu popularyzacji tej niezwykłej postaci w 71. rocznicy jej śmierci – 30 sierpnia 2017 roku na spotkaniu w Pile powołaliśmy Ogólnopolską inicjatywę upamiętnienia Danuty Siedzikówny ps. „Inka” „Serce dla Inki”.

Pomnik „Inki” stanie się kolejnym ważnym momentem naszej działalności, mające na celu utrwalanie pamięci o tej dzielnej sanitariuszce 5 Wileńskiej Brygady Armii Krajowej, zwłaszcza wśród młodzieży, do której w kościele są posłani salezjanie. Dodać w tym miejscu należy, że Danuta Siedzikówna, należy do grona salezjańskich wychowanków z Różanegostoku.

Zwracamy się o materialne wsparcie naszej inicjatywy i z góry dziękujemy za okazaną pomoc.

Wpłat można dokonywać bezpośrednio na konto:

Nr konta: 66-8162-0003-0021-3354-3000-0010
Parafia Świętej Rodziny
ul. Św. Jana Bosko 1,
64-920 PIŁA
Tytułem: Pomnik „Inki”.


Źródło: www.swietarodzina.pila.pl
Data wydania: 25 stycznia 2018

[Krzysztof Ju]

Danuta Siedzikówna upamiętniona. Pomnik „Inki” w Pile

Przy kościele pw. Świętej Rodziny w Pile odsłonięto i poświęcono pomnik bohaterki Polskiego Państwa Podziemnego, Danuty Siedzikówny - "Inki".

Danuta Siedzikówna - "Inka" - bohaterka Polskiego Państwa Podziemnego była sanitariuszką V Wileńskiej Brygady Armii Krajowej. Za działalność w AK została skazana na śmierć przez komunistyczną władzę. Została rozstrzelana 28 sierpnia 1946 roku w Gdańsku. Jej życie i działalność upamiętniono już w Pile. W kościele pw. Świętej Rodziny znajduje się pamiątkowa tablica i urna z ziemią z grobu "Inki". CZYTAJ WIĘCEJ: Piła: Rodzina „Inki” na uroczystości ku jej pamięci.

W niedzielę, 25 marca na placu przy kościele pw. Świętej Rodziny w Pile odsłonięto pomnik "Inki". Pieniądze na ten cel pochodziły z publicznej zbiórki.

- "Inka" stała się przez ostatnie lata ikoną całego pokolenia młodych i dzielnych Polaków, którzy nie umieli żyć na kolanach, nie chcieli patrzeć, jak niszczy się naszą wiarę i kulturę. Do końca walczyli o wpojony w ich serca świat wartości, któremu pozostali wierni - mówił podczas nabożeństwa poprzedzającego poświęcenie pomnika ksiądz Jarosław Wąsowicz.

fot. Życie Piły

Uroczystość zakończyła VI Pilskie Dni Pamięci Żołnierzy Wyklętych, w ramach których w Pile odbył się też m.in. Pilski Marsz Pamięci Żołnierzy Wyklętych.


Źródło: www.zycie.pila.pl
Data wydania: 25 marca 2018

[Aragorn]

[Krzysztof Ju]

Drzewa Pamięci. Leśnicy z Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Pile posadzili 100 drzew na 100 lat niepodległości

100 drzew na każdy rok odzyskanej niepodległości posadzili na Pile - Kalinie leśnicy z Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Pile.

Pierwszym drzewem w alei był dąb dyrektora RDLP w Pile, Ryszarda Standio, a pod dębem kapsuła czasu. Potem były kolejne drzewa.

- Nie tylko dęby. Także lipy, klony, garby - mówi Ryszard Standio, dyrektor RDLP w Pile. - Jeżeli chodzi o dęby, to szypułkowe. Nasz rodzimy gatunek. To musiały być drzewa, które rosną w polskich lasach.

Każde nadleśnictwo zasadziło swoje drzewo. Przeważnie sadzili sami nadleśniczowie. W przypadku nadleśnictwa Kaczory, gdzie nadleśniczy przebywa akurat na urlopie, wyręczyło go całe nadleśnictwo.

Swoje drzewo posadził także kapelan leśników ks. Stanisław Oracz oraz członkowie Towarzystwa Pomocy Chorym im. Sługi Bożej Stanisławy Leszczyńskiej w Pile.

Swoistą kapsułą czasu był także pamiątkowy obelisk z datą tego wydarzenia oraz nazwiskami dyrektorów RDLP i wszystkich nadleśniczych.

Miejsce, w którym posadzono drzewa, nie było przypadkowe. To urokliwa leśna ścieżka na skarpie z widokiem na meandrującą Gwdę. Leśnicy przekazali też z własnych kieszeni 12 tys. złotych na budowę pilskiego hospicjum.

fot. pila.naszemiasto.pl. Więcej foto w linku poniżej.


Źródło: www.pila.naszemiasto.pl
Data wydania: 12 kwietnia 2018

[Krzysztof Ju]

Dęby Pamięci dla ofiar Zbrodni Katyńskiej [ZDJĘCIA]

Wzdłuż ulicy Kusocińskiego w Pile posadzono Dęby Pamięci, poświęcone ofiarom Zbrodni Katyńskiej - członkom rodzin Pilskiej Rodziny Katyńskiej.

Uroczystość odbyła się w piątek 13 kwietnia, w Dniu Pamięci Ofiar Zbrodni Katyńskiej. Obchody - z udziałem Wojska Polskiego - rozpoczęły się w południe pod pomnikiem Ofiar Stalinizmu na placu Staszica w Pile.

Podczas swojego wystąpienia prezydent Piły, Piotr Głowski przybliżył sylwetki ofiar Zbrodni Katyńskiej, których bliscy związani są z Piłą. Mówił też o roli Rodzin Katyńskich w utrwalaniu pamięci o tych tragicznych wydarzeniach sprzed lat. - To właśnie rodziny ofiar broniły prawdy o Katyniu, Miednoje koło Tweru, Piatichatkach na przedmieściu Charkowa, Bykowni koło Kijowa. Prawdy, która przez wiele lat była ukrywana i niedostępna. I za tę obronę prawdy o zbrodni katyńskiej i niezłomność w dążeniu do niej chciałbym Rodzinom Katyńskim z całego serca podziękować - mówił Piotr Głowski.

Prezydent Piły nawiązał też do katastrofy smoleńskiej, podkreślając konieczne jego zdaniem przywrócenie równowagi w upamiętnianiu tych wydarzeń. - W ostatnich latach Dzień Pamięci o Ofiarach Zbrodni Katyńskiej został przysłonięty przez inne, współczesne nam wydarzenie. Tragedia sprzed 8 lat zdominowała dyskurs i chyba zachwiano proporcje pamięci. Katyń zaginął gdzieś w katastrofie smoleńskiej. Tym bardziej chcemy mówić i przypominać o ofiarach zbrodni katyńskiej - mówił Piotr Głowski.

Po uroczystości na placu Staszica prezydent Piły i członkowie Pilskiej Rodziny Katyńskiej przejechali na ulicę Kusocińskiego, gdzie posadzono 27 Dębów Pamięci. Każde drzewo jest poświęcone innej osobie - ofierze Zbrodni Katyńskiej - członkowi rodziny Pilskiej Rodziny Katyńskiej. Jak zapowiedział prezydent Piotr Głowski - wkrótce przy drzewkach pojawią się tabliczki. Nieopodal stanie też pamiątkowy głaz. - Sadzimy dziś prawdziwe drzewa, ale musimy pamiętać, że ważnym jest budowanie pomników pamięci o ofierze ich życia nie tylko w postaci materialnej, lecz także w umysłach i sercach całego społeczeństwa - mówił prezydent Piły.

- Te dzisiejsze obchody, to co zrobiło miasto i organizatorzy tego wydarzenia to jest majstersztyk. Wszyscy byliśmy wzruszeni. Cieszymy się z tych Dębów Pamięci. One zostaną tu na zawsze - mówiła Grażyna Sobieraj, której dziadek zginął w Katyniu.

Sylwetki upamiętnionych Dębami Pamięci w Pile dostępne są na oficjalnej stronie internetowej Urzędu Miasta w Pile.

fot. Życie Piły

fot. Aleksandra Kramkowska / UM Piła

fot. Życie Piły. Więcej foto w linku poniżej.

Źródło: www.zycie.pila.pl
Data wydania: 13 kwietnia 2018

Ocalić od zapomnienia - 78. rocznica zbrodni katyńskiej

13 kwietnia 1990 roku rządowa agencja TASS potwierdziła, że to NKWD wiosną 1940 roku rozstrzelało polskich jeńców wojennych. Wyjaśnił się los ponad 23 tysięcy ofiar bestialskiej zbrodni - oficerów, podoficerów, szeregowych Wojska Polskiego - funkcjonariuszy Policji Państwowej. Wśród tych osób było wielu wspaniałych ludzi: wybitnych dowódców Wojska Polskiego i Policji Państwowej, artystów, naukowców, lekarzy, prawników, inżynierów, wielu nauczycieli różnego typu szkół. Ojców, synów, mężów, braci - członków również pilskich rodzin. To właśnie rodziny ofiar broniły prawdy o Katyniu, Miednoje koło Tweru, Piatichatkach na przedmieściu Charkowa, Bykowni koło Kijowa. Prawdy, która przez wiele lat była ukrywana i niedostępna.

Tym bardziej chcemy mówić i przypominać o ofiarach zbrodni katyńskiej. Dlatego dziś, po zakończeniu uroczystości pod pomnikiem Ofiar Stalinizmu, na ul. Kusocińskiego posadzono dęby pamięci – dla tych którzy związani byli z mieszkańcami naszego miasta.

W ten sposób Piła dołączyła do programu edukacyjnego "Katyń... ocalić od zapomnienia" prowadzonego już od 10 lat przez Stowarzyszenie Parafiada im. św. Józefa Kalasancjusza.

Pilskie dęby już wkrótce znajdą się na mapie obok innych miast. Dęby rosną w w granicach Polski, ale również w Australii, USA, Rosji, Szwajcarii, Norwegii, Kanadzie, Wielkiej Brytanii, Niemczech, Bułgarii, na Węgrzech, Litwie, Łotwie, Białorusi, Ukrainie i Cyprze.

Jednak pamiętać musimy, że ważnym jest budowanie Pomników Pamięci o ofierze ich życia nie tylko w postaci materialnej, jakich już wiele powstało, lecz także w umysłach i sercach całego społeczeństwa.

Ufam, że Pomniki Pamięci pozostaną w umysłach młodzieży biorącej udział w dzisiejszej uroczystości, że może wskażą im drogi życiowe oparte na najlepszych wzorach bohaterów "Polskiej Golgoty Wschodu". - mówił Prezydent Piotr Głowski.

Dziękujemy uczniom, harcerzom i kadetom z klasy wojskowej Centrum Kształcenia Nauka. Dziękujemy wojsku: dowódcy Garnizonu Piła majorowi Maciejowi Gumowskiemu, komendantowi Garnizonu - kapitanowi Ireneuszowi Taborowi, 104 Batalionowi Logistycznemu z Wałcza.

Dębami pamięci upamiętnieni zostali:

ST. POST. STEFAN BARTUSIK – ur. 02.08.1895 r. w Bobrownikach k. Będzina, syn Tomasza, Przodownik Policji Państwowej, po zakończeniu kampanii wrześniowej 10 grudnia 1940 r. został aresztowany przez NKWD przebywał w więzieniu w Kostopolu w obwodzie rówieńskim w Kijowie, a od 28 marca 1940 r. w Kijowie. Figuruje na liście straconych na str. 90, poz. 194 w książce „Śladami Zbrodni Katyńskiej”, wyd. 1988 r.

ST. POST. LUDWIK PAWALCZYK – ur. 05.08.1890 r. w Rakojadach w pow. Wągrowieckim, syn Juliusza Józefa – starszy posterunkowy Policji Państwowej, służył w Lubieszowie, aresztowany przez NKWD we wrześniu 1939 r., został wywieziony do więzienia w Kowlu i nie dał więcej znaku życia. Figuruje na liście zamordowanych str. 166 poz. 51 w książce „Śladem Zbrodni Katyńskiej”, wyd. 1988 r.

MJR MICHAŁ TELEŻYŃSKI – ur. 1886 r. we Włodzimierzu Wołyńskim syn Fiodora– Poseł na Sejm, aresztowany przez NKWD w Grudniu 1939 r. Więziony w Włodzimierzu, a następnie w Kijowie. Jest na liście straconych poz. 62, str. 167 wg. Książki „Śladem Zbrodni Katyńskiej”, wyd. 1998 r.

POR. ANTONI MATAREWICZ – ur. 03.06.1898 r. w Wilnie, syn Stanisława, nauczyciel, kierownik szkoły we Wornianach pod Wilnem, podporucznik piechoty rez. zmobilizowany do 86. Pułku Piechoty, w wyniku działań wojennych dostał się do niewoli radzieckiej, umieszczony został w obozie w Starobielsku. Przysłał dwie kartki pocztowe nadane dnia 9.03.1940 r. i 07.04.1940 r. figuruje na liście Straconych J. Tucholskiego „Mord w Katyniu” str. 453.

LONGIN BOJARUNIEC - ur. w 1901 r. w Wieziszkach, syn Stanisława i Heleny, kapitan artylerii, zawód wykonywany sędzia – zginął w Starobielsku.

POR. ZYGMUNT CEPIL – ur. 1913 r. w Mostkach, syn Andrzeja - student akademii sztuk pięknych. w roku akademickim 1938/39 kończy IV rok studiów w Akademii Sztuk Pięknych. V roku już nie rozpoczyna. W ramach powszechnej mobilizacji 28 sierpnia 1939 zostaje wcielony do 20 Pułku Ułanów. Po wybuchu wojny jego pułk zostaje rozbity. Dostaje się do niewoli. Jego kolega – podporucznik rezerwy Kazimierz Chmielewski, któremu udaje się uciec z transportu polskich jeńców na wschód, dostaje od Zygmunta srebrną papierośnicę i zegarek kieszonkowy z prośbą o przechowanie i przekazanie rodzinie. Pamiątki te trafiają do bliskich przed Bożym Narodzeniem 1939 r. To były wyjątkowo smutne święta. Rodzina, mimo że traci nadzieję na powrót Zygmunta do domu, nieustannie szuka informacji o jego losie. Ta przychodzi dopiero w latach 90-tych. Na str. 84 książki „Mord Katyński” Jędrzeja Tucholskiego znajduje się nazwisko Zygmunt Cepil. Rodzice nie doczekali informacji o losie syna.

POR. KAZIMIERZ HRYNIEWIECKI – urodzony 1904 w Zacierzewie, syn Jana, z zawodu nauczyciel, w 1939 r. służył w 5 pułku piechoty w Wilnie. Rodzina posiada jeden list.

POR. TADEUSZ ZBIGNIEW PĘKALSKI – 22.11.1910 r. w Burakanowie – lekarz chirurg, syn Kazimierza, 52PP, Baon Sanitarny.

STEFAN DOMAZER – ur. 26.10.1894 r. w Siedlikowie, syn Franciszka, plutonowy, był funkcjonariuszem Policji Państwowej, ewakuowany na wschód, dostał się do niewoli radzieckiej. Osadzony w Ostaszkowie, stamtąd przesłał do rodziny jedną kartkę pocztową. Figuruje na liście ofiar – J. Tucholski „Mord w Katyniu” str. 811, poz. 34.

AUGUSTYN DORSZ – ur. 09.08.1884 r. w Hersztupowie koło Leszna, syn Augustyna, był posterunkowym Policji Państwowej w Czarnkowie, w czasie ewakuacji na tereny wschodnie dostał się do niewoli radzieckiej i trafił do obozu w Ostaszkowie, przysłał stamtąd jedną kartkę pocztową. Figuruje na liście ofiar J. Tucholski „Mord w Katyniu” na str. 283.

FRANCISZEK DYMKOWSKI - ur. 08.12.1904 r. w Bartodziejach pow. Pułtuskim, syn Franciszka, komendant posterunku Policji Państwowej w Połajewie. Pozycja na liście zaginionych – wykaz nr 045/3 z dn. 22.04.1940 r. str. 277, poz. 40 – sporządzony przez NKWD.

JAN GÓRNIAK – ur. 1905 r. w Iwanówce, syn Wincentego, Plutonowy Rezerwy Wojska Polskiego, został zmobilizowany i przydzielony do Policji Państwowej. Dostał się do niewoli radzieckiej i umieszczony w obozie w Ostaszkowie, skąd przysłał jedną kartkę pocztową. Znajduje się na liście ofiar straconych J. Tucholski „Mord w Katyniu”.

IGNACY GRUCHALSKI – ur. 04.07.1897 r. w Słokowie, syna Jana, starszy posterunkowy z Wyrzyska podczas ewakuacji na wschód dostał się do niewoli radzieckiej. Osadzony w Ostaszkowie, umieszczony na liście zamordowanych w książce J. Tucholskiego „Mord w Katyniu” na str. 292.

MICHAŁ KWAŚNIK - przodownik Policji Państwowej – ur. 22.09.1895 w Dębach, syn Antoniego – zastępca komendanta Policji Państwowej. Wzięty do niewoli, osadzony w Ostaszkowie, z obozu do rodziny nie dotarła żadna korespondencja. Znajduje się na liście straconych J. Tucholski „Mord w Katyniu” str. 897, poz. 61).

FRANCISZEK MATUSIK – ur. 08.11.1924 r. w Bereźne – starszy przodownik Policji Państwowej , był komendantem posterunku PP w Niemowiczach. Wzięty do niewoli Sowieckiej, trafił do obozu w Ostaszkowie. Przysłał stamtąd jedną kartkę. Figuruje na liście straconych.

FRANCISZEK MARKOWSKI - ur. 10.01.1899 r. w Arcugowie koło Gniezna, syn Walentego – służył w Komendzie Powiatowej Policji w Obornikach Wielkopolskich. Ewakuowany na wschód, trafił do Ostaszkowa. Przysłał stamtąd jedną kartkę. Figuruje na liście zaginionych str. 77, nr akt sprawy 3131.

STANISŁAW WALERZAK – ur. 1910 r. w Warszawie, syn Jana, był posterunkowym Policji Państwowej przy Komendzie Głównej PP Tamże, wzięty do niewoli, osadzony w Ostaszkowie napisał do rodziny jeden list (zaginął w czasie wojny w Warszawie) – znajduje się na liście straconych J. Tucholski „Mord w Katyniu” str. 365.

MICHAŁ LEWANDOWSKI - ur. 30.08.1900 r. w Ślesinie pod Bydgoszczą, syn Jana.

STEFAN JAN STRZAŁKOWSKI – ur. 10.02.1899, syn Karola i Wandy, kapitan pilot, służył w Głównej Składnicy Lotniczej Nr 1, miejsce pochówku nieznane.

KAPITAN ARTYLERII LONGIN BOJARUNIEC – syn Stanisława, ur. w 1901 r. w Wieziszkach, z zawodu sędzia.

STARSZY STRAŻNIK JÓZEF MARCINIAK – syn Walentego i Marii z domu Mazurek, ur. 19 lutego 1896 we Wronczynie koło Poznania. W latach 1902-1909 uczęszczał do szkoły powszechnej we Wronczynie, gdzie w latach 1905-1907 r. brał udział w strajku szkolnym i odmówił posłuszeństwa nauczycielom w nauczaniu języka niemieckiego. W 1914 r wcielony do wojska pruskiego. Będąc na froncie zachodnim zbiegł z armii i 24 grudnia 1918 r. przybył do Poznania, gdzie wstąpił do Polskiego Koła Konspiracyjnego. Weteran Powstania Wielkopolskiego, walczył w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920 r. Po zawieszeniu broni został zwolniony z wojska dnia 21 sierpnia 1921 r. 28 października 1921 r. zgłosił się do Straży Celnej. W styczniu 1938 r. odznaczony Brązowym Medalem za długoletnią służbę. W 1939 wyruszył na wojnę, z której już nie powrócił. Jego nazwisko widnieje na liście ofiar zbrodni katyńskiej.

Trwają prace nad opracowaniem kolejnych biogramów. Każdy dąb posadzony w ramach akcji "Katyń... ocalić od zapomnienia" otrzymuje specjalny certyfikat i umieszczony ostaje na mapie dębów. Szczegóły: http://www.katyn-pamietam.pl/

GALERIA

Tekst i opracowanie : Katarzyna Sztafel.
Zdjęcia: Aleksandra Kramkowska.
Zdjęcia J. Marciniaka i Z. Cepila pochodzą z archiwów rodzinnych.


Źródło: www.pila.pl
Data wydania: 13 kwietnia 2018

[Krzysztof Ju]

Z okazji 78. rocznicy zbrodni katyńskiej na terenie szkoły Teatralnej odsłonięto obelisk podpułkownika Eugeniusza Bogdziewicza.

fot. powiat.pila.pl

Ppłk był audytorem służby sądowej Wojska Polskiego. Uczestniczył w I wojnie światowej, po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej, potem pracował m.in w Najwyższym Sądzie Wojskowym. Po agresji ZSRR na Polskę 17 września 1939 roku został aresztowany i przewieziony do obozu w Kozielsku. Wiosną 1940 roku został wywieziony do Katynia i rozstrzelany.

[MaksLen]

Jakim kluczem stawia się takie obeliski? Dlaczego akurat ta a nie inna osoba została upamiętniona?

[pneuma1977]

Jakim kluczem stawia się te obeliski? Smutne, że stawiasz takie pytanie. Po to, żeby pamiętać !!! Naród, który zapomina o własnej historii traci swoją tożsamość. Odnoszę wrażenie, że dzisiaj wielu osobą o to właśnie chodzi, żeby wymazać świadomość narodową z serc Polaków.

[Tom]

Mam pytanie czy ten podpułkownik to urodzony w Pile czy w okolicy?

[wojtaq]

Pytanie pana Lenartowicza jest moim zdaniem jak najbardziej zasadne! Zaraz wyjaśnię dlaczego...

Pułkownik Eugeniusz Bogdziewicz urodził się w Kole i tyle czyli nic nie ma wspólnego z Piłą. Jeśli cokolwiek napawa mnie smutkiem, poza tragiczną śmiercią tego oficera, to niedosyt upamiętnienia postaci z lokalnego panteonu zasłużonych. Forowicz pneuma1977 zdaje się wytykać Maksymilianowi uchybienia w tożsamości i zarzuca zamach na pamięć i świadomość narodową, a przynajmniej wspieranie takich zachowań. A tymczasem padło jedno pytanie i powinna pojawić się rzeczowa odpowiedź, a nie wyrzuty!

Ja napiszę krótko - pamięć o lokalnych bohaterach lub postaciach wybitnych, cokolwiek nie wynikałoby z ich zasług, winna kultywowana być lokalnie. Z zasady, która raczej prędzej, niż później wyrzuci z pamięci i świadomości pilskiej społeczności postaci bez umocowania na przestrzeni czasu bądź czynów. Nie odmawiając czegokolwiek pułkownikowi Bogdziewiczowi uważam, że tożsamość Koła zyskałaby niewspółmiernie więcej na jego upamiętnieniu, niż w naszym mieście - zupełnie obcym, niemieckim Schneidemühl w tamtych czasach. Że został jedną z ofiar sowieckich siepaczy? Tak, jedną z wielu tysięcy ofiar i im wszystkim w Pile czy gdziekolwiek indziej należy się narodowa pamięć. Lecz panu pułkownikowi Bogdziewiczowi szczególnie w polskim od zawsze, pomijając zabory, Kole, gdzie przyszedł na świat i prawdopodobnie pobierał pierwsze nauki. Zdolność odniesienia się współczesnych społeczności, utożsamienia wobec upamiętnianych postaci powinna być kluczem dla wznoszenia pomników. Dlatego za niesprawiedliwe uważam gorzkie słowa pneuma1977 napisane w komentarzu.

[pneuma1977]

Widzę, że i moderatorowi może się przydarzyć wyciągniecie nietrafnych wniosków z postów:) Nie ma tam wyrzutów tylko informacja o moim smutku. I żadnego odniesienia In persona. Raczej podanie pewnej tendencji, którą mocno ostatnio obserwuję (również na forum) - czyli pytania, po co nam pomniki itd. i komu się należą w pierwszej kolejności (Polakom, Niemcom czy Żydom)? Może wszystkim:) Może skoro powstał i to dla upamiętnienia ważnego wydarzenia w naszej historii - to dobrze? Chyba, że komuś akurat ta pamięć przeszkadza i nie jest wstanie jej znieść w swojej okolicy. Dla mnie nie jest aż tak ważne czy to będzie ten żołnierz, czy inny, tu raczej idzie o upamiętnienie całej zbrodni katyńskiej (bo taki ma to wydźwięk). Z tego względu, jeśli znalazły się w Pile osoby, które przez tego konkretnego żołnierza chcą to zrobić, to jest to dla mnie powód do dumy i radości. Z doświadczenia wiem, że łatwiej opowiadać historię młodzieży w powiązaniu z konkretnym człowiekiem (może dla tego został wybrany jeden żołnierz, może tu chodzi o jakiś specjalny wymiar wychowawczy?). Czy Piła znajduje się poza Polską? Mi się wydaje, że odpowiednim podejściem jest połączenie regionalnych tradycji z narodowymi. Jeśli nie ma akurat w tym przypadku rodowitego mieszkańca Piły, to czy źle robią Ci, którzy chcą budować tożsamość narodową bez odniesienia do regionalnej? No cóż osobiście odnoszę wrażenie, że chyba mój czas obecności na forum się kończy, skoro tak fundamentalne sprawy jak pamięć o ważnych wydarzeniach narodu polskiego nie znajduje tu akceptacji.

[Tom]

Jednym z ważnych pomników w Pile jest, (o przepraszam był) pomnik 1000-lecia Państwa Polskiego - Dawniejsza Szkoła Podstawowa nr 9, przy ul. Dzieci Polskich (ciekawe czy przy wejściu zachowała się jeszcze tablica pamiątkowa?). Takich szkół wybudowano w Polsce dokładnie 1417!. Ale pamiętam, kiedy podczas jednego krótkiego urlopu w Pile w jednej z gazet zbyt przychylnie o tym nie pisano, Ba.. ironicznie i cynicznie określono taki pomysł. Tylko że tych, na ówczesne czasy nowoczesnych szkołach wykształciło się dziesiątki tysięcy ludzi. I o takim pomniku już się nie mówi.

Dzisiejsze czasy oferują masową produkcję pomników wszędzie gdzie tylko można. Nawet w Pile, a paranoją jest postawienie 2 pomników obok siebie, nie mających najmniejszego sensu i związku, w samym centrum. A takim Panteonem pomników w Pile to: przykościelne skwery św. Rodziny. Skwery miejskie też zaczęły obfitować w kamienie upamiętniające kogoś. Wydaje mi się, że dzisiejsze pokolenie napadła jakaś obsesja opomnikowania miasta, i nie potrafią logicznie myśleć i wydać pieniądze na konkretny cel, który mógłby służyć wielu i pokoleniom, jak wybudowanie np. Szkoły.
Czyżby popatrzeć na wybudowany posąg odnosiło to korzyści na przyszłość?

[hrabia]

Cześć Tom, dawno się tu nie odzywałem a to z braku czasu, inne obowiązki miałem ale nie trudno z tobą się nie zgodzić, jest tyle miejsca i przestrzeni, wystarczy pomyśleć i nic więcej. Plac Zwycięstwa w Pile przypomina obecny Plac Piłsudskiego w Warszawie, dla mnie to jest chore stawianie pomnika przy pomniku. Pozdrowionka .

[pneuma1977]

Tak sobie myślę co na te wasze "mądre" dywagacje powiedzieliby starożytni Grecy (Ojcowie klasycznej kultury, filozofii i nauki) i Rzymianie, którzy stworzyli cesarstwo (i do tego podwaliny Prawa) - u nich pomnik na pomniku . Widać nie byli tak mądrzy

[MaksLen]

Kolego pneuma1977, chyba się zagalopowałeś w tych swoich rozważaniach. Nikt z tu obecnych, ani ja tym bardziej nie kwestionuję upamiętniania bohaterów. Spytałem tylko o klucz jakim posłużył się pomysłodawca by postawić obelisk ku czci tej konkretnej osobie... W Katyniu zginęło przecież ok. 20 tyś. osób, a wybrano tego konkretnego pułkownika. Dlaczego jego? To mnie interesuje.